سلام می کنم به تو؛

به تو که گاه خنده رو و گاهکی شکسته دل،

به سقف ساده ی دلم، نگاه تازه می کنی.

دلم گرفته امشبی،

که قلب تو شکسته است...

برای چه؟ برای چه دل گلم شکسته است...؟!

سلام کرده ام به تو،

که گاهکی برای من امید تازه می شوی،

و لحظه ای برای من پر از نیاز می شوی،

بیا که دل برای تو،

                    برای لحظه های تو،

                                         گذشته های ناب تو

                                                           چه حسرتی کشیده است... .

دلم گرفته امشبی،

مگر تو هم مسافری که گاهکی هوای باغ می کنی؟

همان درخت شاپرک،

                  همان انار سرخ و تک،

                                      همان نگاه قاصدک...

سلام می کنم به تو،

به تک گل بهاری ام،

همان که جای خالی اش، همیشه خالی است و من،

دلم گرفته امشبی،

از آن غرور واهی اش...

سلام می کنم به تو،

سلام می کنم به تو،

مسافر بهاری ام!

برای من دعا بکن... که من خودم مسافرم!

خنده رو، عاشق و شیدا؛

تو چو مجنون و من آن عاشق و لیلا... .

و از آن لحظه گرفتار شدم... .

تو چو خندیدی و من غرق تو بیدار شدم!

رفتی از کوچه قلبم بالا،

و من آن لحظه گرفتار شدم... ،

مثل مجنون و چو لیلا آن شب،

در اتاق و قفس دوست گرفتار شدم... ،

من تو را با همه ی شیطنت و کودکی ات،

از همان لحظه خریدار شدم... ،

و گذشتی آنشب،

از میان نفس سرد خزان،

آمدی دوست شدی با دل زار،

خنده رو مثل همیشه،

رفتی از کوچه قلبم بالا،

شدم آن لحظه چو لیلا، شیدا...

و تو در من شده بودی غنچه...

                            همچو غنچه در دلم روییدی،

                                                        اندکی خندیدی،

                                                                   گونه ام بوسیدی... .

 و گذشتی آن شب،

 از میان نفس سرد خزان،

در زلال باران،

و من آن لحظه گرفتار شدم...  .

در خانه های شمالی،

کسی مرا نمی شناسد!

امّا...

در خانه های جنوبی کوچه،

کسی هست که هر صبح انتظارم را می کشد...

مردی از پس پرده های سپید!

صدایی می شنوم که می خواند ترانه ی عاشقی را...

وقتی به دقت گوش می دهم،

وقتی غرق در تک تک احساس های عشق می شوم،

بیشتر از پیش و بیش از بیش عاشق می شوم!

عاشق تر از دیروز، و حتی عاشق تر از یک لحظه پیش؛

عاشق می شوم... عاشق تو!

امید؛

به روزهای آبی و سپید امید دارم! با همین چشم های بی نگاه و بی گناهم!

این روزها تنها با دلم می بینم روزهایی را که خیالاتم را رنگی می کنند...

حتی عصای سپیدم را... !

 فرداها اما خبری از خیال سپید نیست!

من از اهالی زمینم...

و به اینجا نیز ختم می شوم... ،

و سکوت می کنم برای غروب های صورتی دلگیر،

و با نگاهم همه چیز را نارنجی می بینم...:

درخت نارنجی، کوه نارنجی، دریا نارنجی، آسمان نارنجی،

عشق... نارنجی!!!

امروز بعد از مدّت ها سرمو گرفتم رو به آسمون...

تازه یادم اومد آسمون هم یه روزی آبی بود!!!

با تو آموختم، چگونه زندگی کردن را، صبوری را، محبّت را... !

 با تو آموختم، بهترین ها را، خوبی ها را، دوستی ها را...

با تو آموختم، معنای تمام لحظه هایم را، لحظه هایی که گاه پر از شادی می گذشت و گاهی سرد و یخ زده...

با تو آموختم، الفبای عشق را... بوسه را، مهر را، آغوش را...

با تو آموختم، چگونه دوست بدارم بهترین ها را و چگونه به باد فراموشی بسپرم کینه ها را...

با تو آموختم رنگ ها را و دانستم قلم را، کاغذ را و سبز نوشتم آرزوهایم را...

و حالا؛ دلم می سوزد برای لحظه هایی که بی تو و در فراق تو گذشت !

استاد عشق! روزت مبارک...

دریا همچنان بر ساحل مشت می کوفت؛ با تنی خسته از نوازش ساحل...

دستانش از مروارید و گوش ماهی سرشار بود و دلش، در هوس در آغوش کشیدن ساحل عشق...

انوار خورشید مثل همیشه، در افقی دورتر از دورها خسته از تابش روزانه، در دل دریا فرو می رفتند و منظره ی زیبایی از وصل خورشید و دریا به چشم می خورد.

جوان آرام آرام به ساحل نزدیک شد...

ساقه ی خارداری را که در دست داشت بر تن ساحل کشید و تن ساحل را با نام محبوبش زخمی کرد...

دل دریا جوشید... موج ها برآشفتند...

دریا همچون مرهمی دوباره ساحل را در آغوش کشید و زخم را بوسه باران کرد و آن چه در دل داشت، تمام مروارید و صدف ها را بر روی تن درد کشیده ی ساحل گذاشت....

ساحل آرام گرفت...

جوان در خیال محبوبش، قدم به قدم، به دریا نزدیک و نزدیک شد.  تنش را با آب دریا خیس کرد و وجودش تماماً در  دریا قرار گرفت و... آرام آرام جان سپرد...

و دریا بی تفاوت به بازی روزگار، انتقام تن درد کشیده ی ساحل را از او گرفت و مثل همیشه بر ساحل می کوفت؛ با تنی خسته از نوازش ساحل...

همه چیز در این دنیا بهانه است؛

باران، آسمان، دریا، درخت، باغ، محبت، ایمان، عشق، امید، بهار...

نوروز هم بهانه است.

برای اینکه ما دل هامان را بسپاریم به دستان مهربان دوستی. دوست بداریم همه ی این بهانه ها را.

و چه خوب است عیدی را بهانه کنیم. و عیدی ما این باشد: محبت!

خدا کنه همه ما بهاری باشیم، بهاریِ بهاریِ بهاری...

دلتو بتکون از همه بدی ها!

بهاری باش!